[KHR] Fiction >> Once up on the time…
posted on 08 Nov 2009 20:30 by ks-night in mAdFiCTiON
: Once up on the time…
: XS
: PG-??
: แต่งไปให้มันหายเฟล...เลือดอีกสิ...น้ำตาอีกสิ...เฟลว้อยยยยยย!!!!!!
ปลายนิ้วเรียวที่แทรกลึกระหว่างกลีบปากแดงช้ำ หยอกล้อกับลิ้นเล็กนุ่มอย่างช่ำชอง ฉกฉวยเกี่ยวกระหวัดราวกับจะช่วงชิงวิญญาณของผู้อยู่ใต้อาณัติ
“อึก...อือ...”ร่างบางส่งเสียงร้องแผ่วเบาขณะที่หยาดน้ำตายังคงหลั่งไหลไม่ขาดสาย ไหล่บางสั่นระริกด้วยแรงสะอื้นแต่ไม่ได้รับความสนใจจากอีกฝ่ายเลยแม้สักนิด
ร่างกายร้อนผ่าวนั้นเลื่อนเข้าทาบทับ ...ไร้ทางดิ้นรนขัดขืน...
“เป็นอะไรไอ้สวะ...ทำเป็นไม่เคยไปได้...”...ไร้ซึ่งเสียงตอบจากร่างเพรียวผู้ถูกหยามหยัน มีเพียงเสียงหวานที่กรีดร้องฝ่าความเงียบสงัดอันแสนอบอ้าวในห้อง...
ชายหนุ่มขยับรอยยิ้มบางๆที่มุมปากอย่างพอใจ...
“...แกมันโง่”
..................................................
ชายหนุ่มจ้องมองแก้วราคาแพงที่บรรจุของเหลวสีอำพันในมือด้วยสายตาที่ไม่บ่งบอกความรู้สึก ริมฝีปากได้รูปนั้นแสยะยิ้มอย่างที่ตัวเองไม่เคยทำมาก่อน...
รอยยิ้มที่ไม่เหมือน...
ไม่เหมือนเลย...มันไม่ใช่รอยยิ้มของผู้บัญชาการแห่งวาเรียคนนี้เลย...
...ตลอดไป...
มือใหญ่กรอกเครื่องดื่มรสชาติบาดคอนั้นเข้าปาก แต่ความร้อนแรงของเหล้าชั้นดีกลับยิ่งตอกย้ำให้หวนนึกถึงจุมพิตที่เร่าร้อนไม่ยิ่งหย่อนกว่ากันของใครบางคน...
...ฉันก็จะไม่ไปไหนทั้งนั้น...
“ไอ้โกหก...”แซนซัสพึมพำในลำคอ ก่อนจะเหวี่ยงแก้วทิ้งแล้วคว้าขวดรูปทรงสวยที่วางอยู่บนโต๊ะมาแทน
...สเปลบี สควอลโล่ ขอสาบาน...
ไม่ว่าจะดื่มมากเท่าไหร่กลับไม่อาจขับไล่ภาพเจ้าของเรือนผมสีเงินสวยนั้นให้พ้นจากใจ จนกระทั่งเหล้าแรงๆที่ถูกกรอกเข้าไปเหมือนน้ำเปล่าเริ่มกระชากเปลือกตาให้รู้สึกหนักอึ้ง
...แซนซัส...
“...สุดท้าย...แกมันก็แค่สวะตัวนึง...”ดวงตาสีโลหิตหลุบต่ำ ซ่อนความรู้สึกทั้งมวลไว้หลังเปลือกตา
...ก็แค่ไอ้โง่คนนึงที่หายไป ก็แค่สวะซักตัวที่มันเลี้ยงไม่เชื่อง...
...ทำไมฉันจะต้องเดือดร้อนอะไรด้วยวะ...
...แกมันก็แค่สวะ...
แซนซัสเงยหน้าขึ้นทั้งๆที่ยังหลับตาอยู่ รอยยิ้มที่มุมปากนั้นหายไปแล้ว...ไม่รู้ว่าหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่...ขวดแก้วเนื้อดีถูกโยนทิ้ง
เพล้ง...! เสียงแตกนั้นดังบาดหู ทว่าเสียงนั้นยังไม่บาดลึกเท่าอีกเสียงหนึ่ง...
ชายหนุ่มเปิดเปลือกตาขึ้นอย่างเชื่องช้า เมื่อเสียงเดิมๆนั้นย้อนกลับมาดังก้องในหัว ดวงตาสีเลือดคู่สวยปรากฏความรู้สึกบางอย่าง...
ความรู้สึกที่ไม่เคยคิดเลยว่าจะเกิดขึ้นกับตัวเอง...
ไม่เคยคิดเลย...
“หึ...”...ความรู้สึกที่เรียกว่า...ความเสียใจ
น่าสมเพช...คิดว่าจับไว้ได้ในกำมือ แต่มารู้ตัวทีหลังเมื่อสายไป...
ทั้งหมดของเขาต่างหากที่ถูกชิงเอาไป...
ที่ฉันอยากประทับรอยตีตราลงบนผิวขาวๆนั่น...
ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ...
ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน...ที่ฉัน...
.
.
.
“รักแก...”
ฉันรักแก...สควอลโล่...
น่าเสียดายที่ไม่มีปาฏิหาริย์...เสียงแผ่วเบาของฟากฟ้า...ไม่อาจส่งถึงสายฝนสีเลือดผู้นั้นได้...
“บอส...”เสียงเรียกเบาๆดังขึ้นจากอีกฟากของบานประตู
“มีอะไร...เบล”
“พวกเรา...ฮึก...สะ...ศพของ...ฮึก ...สควอลโล่น่ะ...บอส...บอสอาจจะอยากลา....”เบลเฟกอร์เอ่ยเสียงขาดเป็นห้วงๆ ที่ปะปนด้วยเสียงสะอื้นออกมาอย่างยากลำบาก
“ไม่จำเป็น...”ไม่ว่ายังไง...หมอนั่นก็ไม่มีวันกลับมาหาฉันอีกแล้ว...
ฟากฟ้านี้...จะไม่มีหยาดพิรุณอีกต่อไปแล้ว...ไม่มี...
เฟล...เฟล...เพราะเฟลเลยอยากแต่งให้มันมีเลือด... มีน้ำตา... ให้มัน SM... ให้เมะมันช้ำ ...ให้เคะตาย...โอ๊ยย ชอบ!! จขบ.เริ่มโรคจิต...หรือโรคจิตอยู่แล้วกันแน่นะ? 
แต่งฟิคระบายอารมณ์...สนุกดีเหมือนกันแฮะ...
เออจะว่าไป...สุดท้ายแล้ว...มันเกี่ยวอะไรกับชื่อเรื่อง!?!
edit @ 8 Nov 2009 20:33:33 by KsNight
หึหึหึ ติดจะแต่งเองอย่เมหือนกนหลามแต่แต่เจอคนแต่งแล้ว(มีสนองนีทแล้วอรั้งๆๆ)555+
#1 By Bayonet_ไร้ทางเลือก on 2009-11-08 20:40